Աննա Խաչատրյան

Այս ընթացքում ,երբ բոլորս ստիպված ենք մնալ տանը, կարեւոր է լավ ժամանակ անցկացնել ընտանիքի հետ: Սովորաբար տանը միշտ ոչ ոք չկա,քանի որ բոլորը աշխատանքի են կամ դասի: Տանը ամեն կերպ փորձում ենք առավել ևս հետաքրքիր անցկացնել ժամանակը:

Այս շաբատվա ընթացքում մենք դիտել ենք բազմաթիվ ֆիլմեր , իմչպես ԽՍՀՄ-ի այդպես էլ նոր նկարահանված ֆիլմեր: Շատ զրուցել ենք եւ հետաքրքիր ժամանակ ենք անցկացրել։

Բանաստեղծ Համո Սահյանը (Հմայակ Սահակի Գրիգորյան) ծնվել է Սիսիանի շրջանի (այժմ՝ Սյունիքի մարզ) Լոր գյուղում: 1937 թ. ավարտել է Բաքվի երկամյա հայկական ուսուցչական ինստիտուտը: Մասնակցել է Հայրենական մեծ պատերազմին: Աշխատել է մի շարք թերթերում և ամսագրերում, որոնց թվում Բաքվի «Խորհրդային գրող» ամսագրում, «Կոմունիստ» և «Ավանգարդ» թերթերում, «Ոզնի» հանդեսում: 1965 – 1967 թթ. եղել է «Գրական թերթի» գլխավոր խբագիրը:

Հ. Սահյանի բանաստեղծությունները տպագրվել են դեռևս 30-ական թվականներից, սակայն նա համընդհանուր ճանաչման է արժանացել ռազմաճակատում գրած «Նաիրյան դալար բարդի» բանաստեղծությամբ, որը հատկանշվում է Հայաստան երկրի հանդեպ կարոտի հուզական բռնկումով և անմիջականությամբ:

Համո Սահյանի առաջին գիրքը` «Որոտանի եզերքին» բանաստեղծությունների ժողովածուն տպագրվել է 1946 թ.: Այստեղ դրսևորվում էր Սահյանի բանաստեղծական ընդհանուր ուղղվածությունը` սեր հայրենի բնաշխարհի ու մարդու նկատմամբ: Հաջորդ` «Առագաստ» (1947), «Սլացքի մեջ» (1950), «Ծիածանը տափաստանում» (1953), «Բարձունքի վրա» (1955), «Նաիրյան դալար բարդի» (1958) ժողովածուներում ավելի է ընդլայնվում Համո Սահյանի պոեզիայի թեմատիկ ընդգրկումը:

1972թ.  լույս է տեսնում Սահյանի «Սեզամ, բացվիր» ժողովածուն, որի համար 1975թ նա արժանանում է պետական մրցանակի: «Իրիկնահաց» (1977), «Կանաչ, կարմիր աշուն» (1980), «Դաղձի ծաղիկ» (1986) ժողովածուներով հեղինակը բերում է մարդկային դրամատիկ ապրումների ու ճակատագրի քնարերգությունը` բանաստեղծության բնապաշտական տարերքը հագեցնելով նոր, առավել անհատական, մտերմիկ բովանդակությամբ:

Համո Սահյանի ստեղծագործության մեջ մեծ թիվ են կազմում անցյալին, մանկությանը նվիրված բանաստեղծությունները, որոնք ունեն արդիական իմաստավորում, հասարակական հնչեղություն: Նա իրեն հատուկ բառամթերքով անդրադարձնելով իր զգայական աշխարհը` հասնում է լեզվաոճական ինքնատիպության ու կայունության: Նա թարգմանել է Ա. Պուշկինի, Ս. Եսենինի, Գ. Լորկայի և այլ բանաստեղծների ստեղծագործություններից:

Պարգևատրվել է Հոկտեմբերյան հեղափոխության, Աշխատանքային Կարմիր դրոշի և «Պատվո նշան» շքանշաններով:

1998թ. հետմահու լույս է տեսնում Համո Սահյանի «Ինձ բացակա չդնեք» անտիպ բանաստեղծությունների ժողովածուն:

Գրական գործունեություն
Առաջին շրջան

Աշխատել է Սիսիանի շրջանային թերթում (1937-1938), «Խորհրդային գրող» ամսագրում (1938-1941), «Կոմունիստ» թերթում (1945-1951), այնուհետև՝ Երևանի «Ավանգարդ» թերթում (1951-1954) և «Ոզնի» հանդեսում (1954-1965): Հ. Սահյանի բանաստեղծությունները տպագրվել են դեռևս 30-ական թվականներից, սակայն նա համընդհանուր ճանաչման է արժանացել ռազմաճակատում գրած «Նաիրյան դալար բարդի» բանաստեղծությամբ, որը հատկանշվում է Հայաստան երկրի հանդեպ կարոտի հուզական բռնկումով և անմիջականությամբ։

Շնորհիվ Համո Սահյանի և Մուշեղ Գալշոյանի համատեղ ջանքերի 1945 թվականին լույս է տեսել Սահյանի առաջին գիրքը՝ «Որոտանի եզերքին» վերնագրով։ Այստեղ դրսևորվում էր Սահյանի թեմատիկ և բանաստեղծական-դավանաբանական ընդհանուր ուղղվածությունը՝ ռեալիստական գուներանգներ, բնապատկերի գեղանկարչական ընկալում, խոսքի կառուցման ժողովրդական-բանահյուսական սկզբունք։ Հաջորդ՝ «Առագաստ» (1947), «Սլացքի մեջ» (1950), «Ծիածանը տափաստանում» (1953), «Բարձունքի վրա» (1955), «Նաիրյան դալար բարդի» (1958) ժողովածուներում ավելի է ընդլայնվում Համո Սահյանի պոեզիայի թեմատիկ ընդգրկումը։ «Բարձրունքի վրա» ժողովածուն բանաստեղծական կորցրած աշխարհն կրկին գտնելու փորձ էր, որով գրում է մանկության և պատանեկության արծարծումներով մի շարք թրթռուն պատկերներ, որոնց թվում էր, օրինակ, «Հորթը».

Մի հորթ է նստել թեք ձորալանջին,
Թփերում կորած կածանի վրա,
Կարծես քանդակված մի տերև լինի
Մոր լեզվի հետքը ճակատին նրա…
Մորթն է թրթռում, երբ ճոճվող թփի
Տերևը հանկարծ քսվում է նրան,
Եվ թրթռում է մորթի հետ նրբին՝
Ծաղկած մասրենու ստվերը վրան…

Երկրորդ շրջան
Ավարտվում է բանաստեղծի ստեղծագործության առաջին շրջանը և սկսվում նորը՝ «Մայրամուտից առաջ» (1964), «Քարափների երգը» (1968), «Տարիներս» (1970) ժողովածուներով, որոնք նոր սկիզբ տվեցին Սահյանի ստեղծագործության մեջ. նրա քնարերգությունը հարստանում է թարմ արտահայտչաձևերով, բանաստեղծության ավանդական կառույցները նորոգվում են պատկերային նոր մտածողությամբ, ամրանում է բանաստեղծի կապն իր հոգևոր արմատների հետ։ Այդ գրքերում նա հանդես է գալիս նաև որպես գեղագետ-փիլիսոփա։ «Քարափների երգը» ժողովածուում քարափները ներկայացված են որպես մարդկության աղբյուրներ։ Ժողովածուի մի բանաստեղծության մեջ բանաստեղծը դիմում է իր ծննդավայրին և ասում է. «Քո սարերին եմ թիկնելու նորից»։ Այդ նույն բանաստեղծության մեջ Սահյանը բերում է երդման խոսքը.

…Եվ հոգնաշավիղ աշխարհների մեջ
Ինչ կաչերով էլ ականջս շահեն,
Ինչ սերերով էլ սիրտս պաշարեն,
Ինչ համերով էլ կաշառեն լեզուս,
Շաղոտ շուրթերով՝ շարականաշուք
Քո շշուկներն են կրկնելու նորից

Every day Tim wakes up at five thirty when his alarm clock rings. He gets up and then goes to the bathroom and has a long, hot shower. After that he makes breakfast for him and his wife, Betty. Tim has coffee and two slices of toast and Betty drinks a cup of tea and eats a bowl of cornflakes. At six o’clock Tim brushes his teeth, always before he gets dressed because it is very important that he doesn’t get toothpaste on his clothes – Tim is a train driver and he wears a uniform! Finally, he kisses his wife and baby son and leaves his house in Watford at a quarter after six.

Tim starts work at seven o’clock and drives trains on the London Underground. He usually works in the mornings from Monday to Friday, but he sometimes works on the weekends too. At noon he stops work for half an hour to have his lunch. He eats cheese and tomato sandwiches which Betty makes for him, and drinks a bottle of milk. After lunch he works until four o’clock and then he goes home. In the evening he plays with his baby son, Ben, and watches TV with Betty. At ten thirty they all go to bed because they are very tired – and because they get up so early in the morning!

Զաբել թագուհին ծնվել է 1215թ. Կիլիկիայի Սիս մայրաքաղաքում, ժառանգել է հոր՝ Լևոն 2-րդ Մեծագործի գահը: Ըստ Լևոն 2-րդի և Անտիոքի դուքս Բուհեմունդի դաշինքի՝ Ակիսից և Ռայմոնդից ծնված որդին՝ Ռուբեն Ռայմոնդը, պետք է ժառանգեր Անտիոքի և Կիլիկիայի գահը, սակայն Լևոն 2-րդը, բարեբախտաբար, զրկում է գահից և գահը կտակում իր մանկահասակ դստերը՝ 4 ամյա արքայադուստր Զաբելին:

Կոստանդին գունդստաբլը (մինչև թագուհին կմեծանար, նա էր կառավարում երկիրը)1222թ. քաղաքական նկատառումներով մանկահասակ թագուհուն ամուսնացնում է Անտիոքի դքսի որդու՝ Ֆիլիպի հետ, սակայն Ֆիլիպը թագուհու համար ճիշտ ուղեկից չէր, քանի որ հայասեր չէր, արքունիքը լցրել էր խաչակիր ասպետներով: Նա 1225թ.-ին սպանվում է մարտում: ՀետոԿոստանդին Գունդստաբլն իրագործում է իր վաղեմի ծրագիրը և 1226թ. հունիսին Տարսոն քաղաքի Սուրբ Սոֆիա տաճարում 11-ամյա Զաբել թագուհուն ամուսնացնում է իր որդու՝ Լամբրոնի տեր Հեթումի հետ:

Երբ Զաբելը չափահաս է դառնում, ամուսնությունը հաստատվում է, և Հեթումն ու Զաբելը միասին ունենում են 3 որդի և 5 դուստր, որոնցից մեկը (Լևոն 3-րդ անունով) հետագայում գահակալում է:

Զապելը հմուտ է եղել ուսման ն գիտության մեջ, նպաստել շինարարական աշխատանքներին, 1238-ին հովանավորել է Անդուլ մենաստանի վերակառուցումը, Ասում կառուցել Կաթողիկե և Ս. Մարինե եկեղեցիները, 1241-ին հիմնել հիվանդանոց։ Պահպանվել են Զապելի և Հեթում Ա-ի պատկերներով դրամներ։

12րդ դարի վերջին Մերձավոր արևելքում տեղի ունեցած փոփոխություններն իրենց ազդեցությունն են թողում Կիլիկիայի վրա։ Այդ ժամանակ Եգիպպտոսում սկսել էր հզորանալ Մամլուքների իշխանությունը Սուլթան Սալահ ադ ԴԻնի գլխավորությամբ։ Հզորացել էր նաև Իկոնիայի սուլթանությունը։ Նաև կային պարբերաբար Խաչակրած արշավանքները։ Այդպիսի բարդ իրավիճակում Կիլիկիայում իշխանությանն է անցնում Լևոն 2րդը (1187-1219թթ)։

1189թվականին սկսվում է երրորդ Խաչակրած արշավանքը։ Սրբազան Հռոմեական կայսրության արքա Ֆրիդրիխ Շիկամորուսսը պետք է անցներ Կիլիկիայի տարածքով։ Լևոնը դժկամությամբ համաձայնում է նրան օգնել։ Սակայն վերջինս գետն անցնելուց ընկնում է գետը և խեղդվում է։ Զորքը ետ է վերադառնում։

1194թ-ին կնքվում է պայմանագիր Կիլիկիայի և Անտիոքի միջև։

Լևոնը այնքան էր անկախացել , որ որոշում է Կիլիկիայում թագավորություն հիմնել։1198թվականի հունվարի 6ին Տարոն քաղաքում Լևոն իշխանը թագադրվում է որպես հայոց արքա։ Նա հայտնի է Լևոն Մեծագործ անունով։

Արքայի կարևոր ձեռնարկություններից էր Լամբո բերդի գրավումը։Լևոնը մեծ ուշադրություն էր դարձնում առևտրին։Նա կռուցում է ռազմական և առևտրական նավատորմ։ Մահանում է 1219 թվականին գահը ժառանգելով մանկահասակ դստեր ՝ Զաբելին։

Կիլիկիան հայոց թագավորությունը անկում ապրեց 1375թվականի ապրիլի 16ին։

Considering their wedding cost over $20,000 and took a year and a half to organize, you would be surprised to hear that Richard and Victoria Hammond now intend to forget it. Well, almost.

“It was a wonderful wedding, an unbelievable day,” says Victoria. “But we have so much we want to do together now, we are both looking to the future.” Her husband, banker and amateur race driver Richard, agrees. “Both our minds are now fixed firmly on the future. I’ll never forget our wedding ceremony or the reception we had at a cliff-side hotel afterwards, but there’s so much we want, so many hopes. Our marriage is so much more important than the wedding.”

“At the moment, we are still living with my parents,” explains Victoria, “so our first wish is to find our own place. We intend to start looking for a new house with all the modern conveniences in the suburbs in the new year.” Both Victoria and husband Richard have a lot of siblings. Do they intend to add to the extended Hammond family? “We plan on having two or three children ourselves,” Richard tells me. “Victoria is just wonderful with children and I can get 3 years paternity leave from my work, which is just perfect.”

The young couple has just returned from a two-week honeymoon spent in an authentic Scottish castle. Both the newly-weds are big travel lovers and Richard hopes this will continue. “I would like to go travelling as much as possible together. Travelling with someone else is such a sharing experience. I think it’s sad to experience all the wonderful places in the world and have no-one else there.” Victoria also has another great travel ambition that she might have to do alone. “I have always been fascinated by safari and my real wish is to go on safari. Richard has no interest in wildlife though.”

And what about the marriage itself? In a world with such a high divorce rate, how do Richard and Victoria hope to avoid all the problems that beset so many other couples? Richard explains thoughtfully that “our ambition is to always talk to each other. If you stop communicating, what chance do you have?” His wife goes along with that completely. “I hope that we can speak about things, but also not expect everything to be easy. I think many people expect the wedding to be the end of getting to know each other. I think it’s the start.”

In 2009 in Kazakhstan, a group of fishermen met on a Sunday afternoon. They were on the beach of the North Aral Sea. They ate food. They did some sports. Afterwards, they told stories and sang songs about the Aral Sea and fishing. It was a good party.

The fishermen were happy because there were fish in the water. For many years, there weren’t many fish. At one time, the Aral Sea in Central Asia was the fourth largest lake in the world. It had an area of 67,300 square kilometres. Two of the biggest rivers in Central Asia, the Amu Darya and the Syr Darya, went into the Aral Sea. But the water almost disappeared.

The Aral Sea was a busy place. Almost 20 percent of the Soviet Union’s fish came from here. 40,000 people lived and worked near the lake. Then people used the water in the two rivers for agriculture, so the water didn’t arrive at the Aral Sea. Also, it didn’t rain for many years.

Then, in 2005, the Kazakh government and the World Bank built a dam. The dam separated the north and south parts of the sea. Then the north part of the Aral Sea started to fill with water again.

Philip Micklin is a scientist. He studies the Aral Sea. In 2010 he said ‘Nature can come back.’ But in 2014, he saw satellite pictures of the east part of the Aral Sea. It was completely dry. 

In June 2015 a scientist from Uzbekistan, Yusup Kamalov, and a National Geographic reporter visited the Aral Sea. They found a huge desert. They stood on the sand. Once it was the edge of the water. Now the water is 80 kilometres away. They drove to the water. On the way, they passed oil and natural gas rigs. Kamalov said that every year there are more oil rigs. They arrived at the edge of the Aral Sea. The water was very salty. There were no fish. Kamalov said, ‘This is what the end of the world looks like’.

Hi Inesa,

How are things? Are you still at home?

Dear Inesa, I have some shocking news. The world is in peace now, the coronavirus is over. I am so excited, I have just seen that shocking news on the internet. An Armenian scientist has found medicine of this virus and all the sick people have drunk it and have treated their disease. Morever, the government has thrown it to the sky and as a result, the air has become clean and fresh. Now you can go out, breathe fresh air, go shopping, visit our school. That Armenian doctor whose name is George Tadevosyan is awarded a medal and is known all over the world. Next Monday we will go to school, everything will be the same as usual, the streets will be full of people, the gardens will be full of children, we will be again in hustle and bustle, You can not imagine how I am happy as if the world is under my feet. What do you think about this?

Anyway, see you next week,
All the best, Anna

mort — մեռած

résurrection — հարություն

agneau  — գառ

sang — արյուն

esclave — ստրուկ

pèlerinage  — ուխտագնացություն

sacrifier  — զոհաբերություն

juives — հրեական

levain -թթխմոր

cloche — զանգ

deuil — սուգ

bénir — օրհնել

champ — դաշտ

Il était une fois un petit pays tranquille où, lorsque le printemps s’annonçait, les gens, dans chaque village, organisaient un grand marché. Ils enfilaient leur costume de fête et s’installaient sur la place principale pour vendre ce qu’ils avaient produit de meilleur ou de plus beau :
des couronnes de brioche ou de pain doré,
des oeufs,
des outils de bois sculpté,
des ceintures de cuir …
La nature elle-même participait à l’événement. Les pommiers s’habillaient de blanc, les papillons défroissaient leurs ailes et les fleurs leurs pétales.
Un jour, au centre d’un de ces villages, comme d’habitude à cette époque, des fermières comparaient les oeufs de leur poulailler. C’était à qui aurait les plus gros, les plus ronds ou les plus blancs.
Seule une vieille femme se taisait. Elle ne possédait pour toute fortune qu’une petite poule maigrichonne qui ne lui avait donné que trois petits oeufs pas plus gros que des billes.

La vieille femme soupirait :
Je suis pauvre, ma poulette, que je t’ai mal nourrie et que tes oeufs sont tout juste bons à offrir aux enfants pour jouer aux billes.
Comme il faut cependant que je vende quelque chose afin de gagner quelques sous, c’est toi que je vais être obligée de mettre à l’étalage…

A ces mots, la petite poule se mit à crier :
Pitié, ma bonne dame ! Je ne veux pas finir rôtie. Si vous me gardez, je vous promets de pondre l’année prochaine les oeufs les plus extraordinaires !

Ժամանակին կար մի հանգիստ փոքր երկիր, որտեղ, երբ գարուն էր գալիս, գյուղացիները մեծ շուկա էին կազմակերպում: Նրանք հագնում էին իրենց տոնական զգեստները և գնում գլխավոր հրապարակ ՝ իրենց ամենալավ և գեղեցիկ պատրաստած բաները վաճառելու. բուլկիներ կամ ֆրանսիական հացե պսակներ, ձու, փորագրված փայտե գործիքներ, կաշվե գոտիներ … Բնությունն ինքն էլ որոշեց մասնակցել միջոցառմանը: Սպիտակ գույնով հագնված խնձորի ծառերը, թիթեռները կնճռոտեցին թևերը, իսկ ծաղիկները ՝ նրանց ծաղկաթերթերը: Մի օր, այդ գյուղերից մեկի կենտրոնում, ինչպես սովորաբար այդ ժամանակ, կին ֆերմերները համեմատում էին իրենց հավի ձվերը: Այն մրցույթն էր, որտեղ հաղթում էր նա ով ուներ ամենամեծ, ամենափոքր կամ ամենասպիտակ ձուն: Լռեց միայն մի ծեր կին: Նա ուներ միայն մի նիհար փոքրիկ հավ, որը նրան տվել էր ընդամենը երեք փոքր ձու, որոնք ավելի մեծ չէ, քան մարմարները: Ծեր կինը բողոքելով դիմեց հավին. Ես աղքատ եմ, քեզ վատ եմ կերակրել, և որ քո ձվերը հարմար են միայն երեխաների խաղի համար: Բայց ,քանի որ ես ստիպված եմ ինչ-որ բան վաճառել, որպեսզի մի քանի կոպեկ փող աշխատեմ, այնուամենայնիվ, ես ստիպված կլինեմ կատարել վաճառք… Այս խոսքերի վրա, փոքրիկ հավը սկսեց լաց լինել. Խնդրում եմ, իմ լավ տիկին: Ես չեմ ուզում կյանքս ավարտվի ինձ տապակելով: Եթե ինձ պահեք, ես խոստանում եմ հաջորդ տարի ամենաառանձնահատուկ ձվերը դնել:

La vieille femme n’en crut rien, mais elle se laissa attendrir et rentra chez elle avec sa poulette. Une année passa. Et la vieille femme, de plus en plus pauvre, n’avait que quelques poignées de riz à donner à sa petite poule en guise de nourriture.
Le jour du marché approchait et la petite bête dépérissait. Elle comprit qu’elle ne pouvait pondre des oeufs plus gros que ceux de l’an passé et , désespérée, elle alla se cacher dans un champ pour se lamenter :
Que vais-je devenir si je ne suis pas capable de donner à ma maîtresse que trois petits oeufs tout juste bons à offrir aux enfants pour jouer aux billes ? Cette fois, elle sera forcée de me vendre, et je finirai dans l’assiette d’un gros fermier !
Tout à sa peine, elle ne se rendit pas compte que les fleurs et les papillons l’écoutaient
Nous ne laisseront pas faire cela ! chuchotèrent-ils.
A la nuit tombée, les fleurs se couchèrent sur le sol, formant une sorte de litière multicolore au creux de laquelle se blottit la petite poule. Puis les papillons étendirent leurs ailes sur elle comme une couverture bruissante et bariolée.
Au matin, lorsqu’elle se réveilla, la poulette se sentit fraîche, dispose, et même si ragaillardie qu’elle se mit à chanter et pondit une demi-douzaine d’oeufs.
Et ces oeufs-là n’étaient pas ordinaires ! Ils n’étaient toujours pas bien gros, mais ils possédaient toutes les couleurs de l’arc-en-ciel. Et même, à y regarder de près, on pouvait voir sur leur coquille de très jolis dessins comme on peut en admirer sur les ailes des papillons.
Toute heureuse, la petite poule courut chercher sa maîtresse. Celle-ci examina les oeufs un par un avant de les ranger dans son tablier :
Tu as tenu ta promesse. Ce sont bien les oeufs les plus extraordinaires que l’on puisse voir ! J’ai eu raison de ne pas te vendre !

Ծեր կինը չհավատաց, բայց ինքն իրեն թույլ տվեց տեղափոխվել և գնաց տուն իր հավի հետ: Անցավ մեկ տարի: Եվ ծեր կինը, գնալով աղքատանում էր, ուներ ընդամենը մի քանի բուռ բրինձ `իր փոքրիկ հավին սնունդ տալու համար: Շուկայի օրը մոտենում էր, և փոքրիկ գազանը վատնում էր: Հավը հասկացավ, որ չի կարող անցյալ տարվա ձվերից ավելի մեծ ձվեր դնել, և, հուսահատ, նա գնաց թաքնվելու մի դաշտ, որ լացի. Ի՞նչ կլինի ինձ հետ, եթե ես չկարողանամ իմ տիկնոջը տալ լավ երեք փոքր ձու, որպեսզի գոնե երեխաները խաղան: Այս անգամ նա ստիպված կլինի վաճառել ինձ, և ես կհայտնվեմ ֆերմերի ափսեում։ Այդ ցավի մեջ,նա չնկատեց, որ ծաղիկները և թիթեռները լսում են նրան․

Մենք դա թույլ չենք տա,- նրանք շշնջացին:

Գիշերը ծաղիկները պառկեցին գետնին ՝ ձևավորելով մի օղակ, որի խոռոչում տեղավորվում է փոքրիկ հավը: Այնուհետև թիթեռները թևերը տարածեցին նրա վրա ՝ ժանգոտած և խճճված վերմակի պես: Առավոտյան, երբ նա արթնացավ, հավը իրեն զգաց թարմ, պատրաստ և նույնիսկ այնքան հուզված, որ սկսեց երգել և կես տասնյակ ձու ձու դրեց: Եվ այս ձվերը սովորական չէին: Դրանք շատ մեծ չէին, բայց ունեին ծիածանի բոլոր գույներն: Եվ նույնիսկ, եթե ուշադիր նայեք, կարող էիք տեսնել դրանց կճեպի վրա շատ գեղեցիկ ձևավորումներ, ինչպես թիթեռների թևերի վրա են: Շատ ուրախ փոքրիկ հավը վազեց , որ գտնի իր տիրուհուն: Նա մեկ առ մեկ զննում էր ձվերը, նախքան դրանք իր գոգնոցը դնելը. 

-Դու պահեցիր քո խոստումը: Սրանք ավելիարտառոց ձվեր են, քան մենք կարող էինք սպասել: Ես ճիշտ էի, որ չվաճառեցի քեզ:

Le jour du marché, les oeufs de la vieille femme attirèrent les curieux. On se bouscula pour les acheter et la pauvre fermière récolta plus de pièces d’argent qu’elle n’en avait jamais eues dans sa vie.
Depuis ce jour, chaque année, dans ce petit village, puis dans tout le pays, et même dans les contrées voisines, les gens essayèrent de copier les oeufs de la vieille dame en peignant et décorant les leurs. Mais ils ne réussirent jamais à les égaler en couleurs et en délicatesse, car la petite poule, les fleurs des champs et les papillons gardèrent bien leur secret.
C’est ainsi que, chaque année, lorsque s’annonce le printemps, on prit dans ce petit pays et ensuite dans le monde entier l’habitude de décorer les oeufs ….

Շուկայի օրը ծեր կնոջ ձվերը մեծ ուշադրություն գրավեցին: Մենք բոլորս ցանկացանք գնելու դրանք և աղքատ ֆերմերը վաստակեց այնքան շատ արծաթե մետաղադրամներ, որքան նա երբևէ ունեցել էր իր կյանքում: 

Այդ օրվանից սկսած, ամեն տարի, այս փոքրիկ գյուղում, այնուհետև ամբողջ երկրում և նույնիսկ հարևան երկրներում մարդիկ փորձում էին պատճենել ծեր տիկնոջ ձվերը `նկարելով և զարդարելով իրենցը: Բայց նրանց երբեք չհաջողվեց դրանք համապատասխանեցնել գույներով և նրբանկատությամբ, քանի որ փոքրիկ հավը, դաշտերի ծաղիկները և թիթեռները լավ պահեցին իրենց գաղտնիքը: 

Ահա այսպես, ամեն տարի, երբ գարունը մոտենում է, մենք ,այս փոքրիկ երկրում և հետո ամբողջ աշխարհում, ձվերը զարդարելու սովորություն ձեռք բերեցինք…