Աննա Խաչատրյան

Spix Macaw — Փոքր կապույտ շնաձուկ թութակ

Ենթադրվում է, որ բնության մեջ անհետացած տեսակ է, Spix Macaw- ը ներկայումս գոյություն ունի ծայրահեղ քանակով, և նրանց թիվը ընդամենը 60-80 հատ է իրենց բնակավայրի միջաայքում: Թռչունը կոչվում է նաև Փոքր կապույտ շնաձուկ, քանի որ նրանք հայտնի են իրենց կապույտ վառ փետուրներով:

Ոչնչացման պատճառը. Spix Macaw- ն ոչնչացավ ` իրենց վայել տեղանքի ոչնչացման, ապօրինի որսի և անօրինական առևտրի պատճառով:

Էվնոմիա կլորատերև

Էվնոմիա կլորատերևը 3-15 սմ բարձրությամբ գետնատարած բազմամյա բույս է։ Տերևներն ունեն 6-20 մմ երկարություն, հակադիր են, կոշտավուն, հակաձվաձև կամ կլորավուն, ամբողջաեզր և նստադիր։ 

Հովանոցանման ողկույզներում գտնվող ծաղիկները գագաթնային են և կարճացած։ Բաժակաթերթերը կարմրավուն են։ Պսակաթերթերը վարդագույն են, 8-10 մմ երկարությամբ։ Պատիճակներն ունեն մոտ 8 մմ երկարություն, 3-4 մմ լայնություն, ձվաձև-երկարավուն են և թեթևակի գոգավոր։ Սռնակի երկարությունը պտղի ժամանակ հասնում է մոտ 1 մմ-ի։

Հայաստանում հանդիպում է Ապարանի (լեռնագագաթ Քյորօղլի) և Գեղամի ֆլորիստիկական շրջաններում։ Ընդհանուր արեալն ընգրկում է Մեծ և Փոքր Կովկասյան լեռնաշղթաները։

Վտանգված տեսակ է։ Կովկասի էնդեմիկ բույսերից է։ Տարածման և բնակության շրջանների մակերեսը 500 կմ²-ից պակաս է։ Տեսակին, կապված հատկապես կլիմայի գլոբալ փոփոխության հետ, սպառնում է տարածման և բնակության շրջանների նվազման վտանգ։ Հայաստանի Կարմիր գրքի առաջին հրատարակության մեջ ընդգրկված չէր։

Իմ աչքերում Թումանյանը այս հոդվածում անդրադառնում է մարդկության ամենաբծախնդիր կողմին ՝ փոխհարաբերություններին։ Մարդիկ բարի են, լավը սակայն ոչ կենսուրախ։ Ամեն մեկը ունի իր սեփական աշխարհը, որը սահմանափակ է։ Մարդկությունը սովոր է ապրել ցավի մեջ, տեսնել միայն վատը և չարը։ Մի՞թե դժվար է ուրախացնել միմյանց և պարգևել անսահման սեր։ Իրականում ոչ ոք նույնիսկ չի մտածում այդ ուղղությամբ, նրանք բոլորը պարփակվել են իրենց սեփական վանդակներում և դուրս գալու միտք էլ չունեն։ Իսկ երբ ապրում են մի քանի վայրկայն ամբողջ սրտով իսկապես զարմանում են։ Խնդիրը նրանում է, որ միշտ սպասում են, որ հրաշք կկատարվի և իրենք իրենց ուրախ կզգան, սակայն այդ ուղղին, որը տանում է դրան, հենց ինքը ուրախությունն է։ 

Իմ կարծիքով ամենաստխուրը այն է, որ այս հոդվածը Թումանյանը գրել է հարյուր տարի առաջ, իսկ հիմա ամեն ինչ ավելի է խորացել ու հիմնային դարձել։ 

Եկեք արթնացնենք մեր թաքնված, ուրախ, անհոգ հոգիներին և վայելենք կյանքը իր բոլոր գույներով։

e. Right or wrong? Correct the sentences which are grammatically wrong.
1. English talk about the weather a lot. — wrong
The English talk about the weather a lot.
2. English people often travel abroad. — right
3. The Spanishs enjoy eating out. — wrong
The Spanish enjoy eating out.
4. Chinese and Japanese have a different cuisine. — wrong
The Chinese and Japanese have different cuisines.
5. I know an Italian who doesn’t like spaghetti. — right
6. My sister married a Polish. — wrong
My sister married a Polish man.

1.Տրված նախադասություններում երկրորդական նախադասությունները գտիր և փոխակերպիր դերբայական դարձվածի։

1. Հենց այսօր դու գործ կստանաս և համաձայնելով՝ վաղվանից կսկսենք աշխատել:
2. Մեզ մոտ աշխատանքի անցնողները, պարտավորվում են պատասխանել իմ մի քանի հարցերին:
3. Դասերից հետո ժամեր էի անցկացնում Վենետիկի՝ աշխարհի լավագույններից մեկը համարվող, հայտնի գրադարանում:
4. Երևի Միհրդատը չէր զգացել իր խոսքերով ամենից առաջ ինձ վիրավորելը։
5. Ամեն ինչ աղոթքով չես կարող անել չնայած տատիս՝ միշտ աղոթքի զորությանը ապավինելը։
6. Քսանհինգ տարեկան չլինելով՝ հասցրել էր արդեն երկու գյուտ արտոնագրել:
7. Չե՞ք նեղանում իմ համարձակ խոսելուց:
8. Գաբրիելը չէր թաքցնում՝ իր կապված լինելը ինչ-որ կասկածելի անձանց հետ:

2. Տրված նախադասությունների երկրորդական բաղադրիչը փոխակերպիր դերբայական դարձվածի։

1. Հետագայում, այդ բնակավայրը, որ գյուղի է վերածվել, եղել է Բագրատունիների նախարարական ոստանն:
2. Նրանց, ով ընթանում է դեպի լույսի աղբյուրը, ոգին ու երազանքն անհնար է սպանել:
3. Ճշմարիտ հայրենասիրությունը չի կարող լինել, եթե մարդ սեր չի տածում սեփական լեզվի հանդեպ:
4. Ճշմարիտ մտավորականի ամենացայտուն հատկանիշներից մեկն այն է, որ նա իր և այլոց կարծիքների հետ հաշվի է նստում:
5. Իր հոբելյանի նախօրեին մարշալ Հովհաննես Բաղրամյանը տուն էր հրավիրել բոլոր հայ ծովակալներին, ովքեր ծառայում էին նավատորմի տարբեր միավորումներում։
6. Ես չեմ կարող վերարտադրել այդ պատմությունը, որը բիթլիսահայերենի ու ամերիկահայերենի յուրահատուկ շաղախ է արվել:
7. Այն ժողովուրդի ոգին, որն ապրել է ցանկանում, անգամ ցեղասպանությամբ չի ոչնչացնի:

Un éclair est une pâtisserie oblongue faite de pâte à choux remplie de crème et recouverte d’un glaçage au chocolat. La pâte, qui est la même que celle utilisée pour la profiterole, est généralement façonnée à l’aide d’une poche à douille et cuite jusqu’à ce qu’elle soit croustillante et creuse à l’intérieur. Une fois refroidie, la pâte est ensuite remplie de crème pâtissière à la vanille, au café ou au chocolat, de crème fouettée ou de crème chiboust, puis glacée avec un glaçage fondant. Le glaçage est parfois au caramel, auquel cas le dessert peut être appelé bâton de Jacob

L’éclair est né au XIXe siècle en France, où il était appelé “pain à la Duchesse” ou “petite duchesse” jusqu’en 1850. Le mot est attesté pour la première fois en anglais et en français dans les années 1860. Certains historiens de l’alimentation pensent que les éclairs ont été fabriqués pour la première fois par Antonin Carême (1784-1833), le célèbre chef français [citation nécessaire]. La première recette anglaise connue d’éclairs apparaît dans le Boston Cooking School Cook Book de Mme D.A. Lincoln, publié en 1884.

Անհրաժեշտ բաղադրիչներ.

խմորի համար.

• 200մլ ջուր
• 200գ ալյուր
• 0.5թ.գ. աղ
• 0.5թ.գ. շաքարավազ
• 4 ձու
• 100գ մարգարին

եփովի կրեմի համար.

• 500մլ կաթ
• 200գ շաքարավազ
• 50գ ալյուր
• 4 ձու

Պատրաստման եղանակ.

Առաջին հերթին կաթսայի մեջ լցնել ջուրը, աղն ու շաքարավազը: Դնել կրակին և հասցնել եռման աստիճանի:

Ավելացնել մարգարինը և խառնել՝ մինչ այն լիովին կհալվի:

Մաղելով լցնել ալյուրը և եփել ևս 2 րոպե՝ անդադար գդալով խառնելով: Արդյունքում պիտի խմորը պոկվի կաթսայի պատերից:

Հանել կրակից և սպասել, որ խմորը մի քիչ սառի:

Դրանից հետո մեկ-մեկ հատ ավելացնել ձուն: Ավելացնել մի ձուն և լավ խառնել, և այդպես շարունակ:

Խմորը լցնել հրուշակեղենային պարկի մեջ: Ջեռոցի տապակին յուղաթուղթ փռել: Խմորը պարկից լցնել տապակի մեջ՝ երկար կամ կլոր ձև տալով:

Տաքացնել ջեռոցը մինչ 200 աստիճան և թխել նախապատրաստած խմորը՝ 10 րոպե:

Դրանից հետո իջեցնել ջերմաստիճանը մինչ 170 աստիճան և թխել ևս 30 րոպե: Թխելու ընթացքում ոչ մի դեպքում չի կարելի բացել ջեռոցի դռնակը: Երբ այն պատրաստ լինի, անջատել ջեռոցը, սպասել, որ որոշ ժամանակ սառեն ներսում, և միայն այդ ժամանակ հանել տապակը: Այլապես էկլերի խմորները կարող են իջնել:

Պատրաստել կրեմը. կաթը լցնել կաթսայի մեջ և դնել կրակին: Հասցնել եռման աստիճանի:

Առանձին տարայի մեջ միացնել դեղնուցներն ու շաքարավազը նաև ալյուրը: Հարել:

Ավելացնել տաք կաթը և լավ խառնել:

Ընդհանուր զանգվածը դնել թույլ կրակին և եփել 5 րոպե: Հանել կրակից և թողնել, որ սառի: Լցնել պարկի մեջ, էկլերի խմորի վրա փոքր անցք անել և լցնել կրեմը:

Ցանկության դեպքում շաքարի փոշի ցանել և մատուցել:

Տիգրան Արտյուշայի Հայրապետյանը հայ քաղաքագետ, լրագրող, միջազգայնագետ-վերլուծաբան էր։

Ծնվել է 1964 թվականի մարտի 18-ին Երևանում, Հայկական ԽՍՀ։ Աշխատել սկսել է 16 տարեկանից։

Ավարտել է ԵՊՀ արևելագիտության ֆակուլտետի արաբագիտության բաժինը։ Ավարտել է Հաբիբ Բուրգիբի անվան Կենդանի լեզուների թունիսյան ինստիտուտը։ Արցախյան շարժման ուսանողական առաջնորդներից մեկն էր։

Գլխավորել է Երևանում իր կողմից հիմնված քաղաքական և միջազգային հետազոտությունների կենտրոնի աշխատանքը։ 1991 թվականից Տիգրան Հայրապետյանի հրապարակախոսական հոդվածները և վերլուծաբանական նյութերը կանոնավորապես տպագրվում էին Հայաստանի և Եվրոպայի մամուլում։

Անապատի հազար տարի

Կարդալով այս հատվածը, որը գրվել է 1995 թվականին, տեսա ուղիղ համեմատականներ մեր պետության ներկա իրավիճակի հետ։

Այստեղ հեղինակը անդրադառնում է արտագաղթին։ Ասում է, որ շատ մարդիկ ձեռքերը թափ տալով լքում են և այն մարդկանց, ովքեր մնացել են Հայաստանում, կարծես թե հեգնանքով են դիտարկում, կարծես թե cankanalov cuyc tal te mnacoxnern en vchrel erkri chakatagiryնրանք են ընտրել երկրի ճակատագիրը։

Մեր երկիրը անվանում է անապատ, որտեղ հազար տարիներով aprel են մարդիկ, սակայն ոչ ոք փոփոխություններ չի կարողացել կատարել և միայն Աստծո կողմից շնորհ են ընկալել հայրենիքը, և հաեմատում այդ մարդանց Ներոնի հետ, ով վառեց քաղաքը, որպեսզի հիանար վառվող քաղաքով։

grete hazar tari petakanutyun chunenaly hamematum e anapati het qani vor mardik chen karoxacel popoxutyunneri gnal ev miayn astco shnorh en ynkalel hayreniqy ev aproxneri arkacaxndrutyuny erb vochnchacnum ein amen arjeq , hamematum e ynkalel hayreniqy aproxneri arhamematum e Neroni ayn qayli hetov varec qaxaqy vorpeszi

tesner varvox qaxaqi patkery

Xoselov naev amur himqeri bacakayutyan masin, hexinaky sheshtum e vor nuynisk amenaankrkneli varpetnery chen karox avazi vra palat kertel, ev aydpes el erbeq anapatum taxhar chi karucvumԱսում է որ հայերը ունեն անկրկնելի ճարտարապետներ և վարպետներ, բայց վերջիններս նույնիսկ չգիտեն ավազի վրա պալատ կերտել, քանի որ երբեք չեն օգտագործել իրենց հմտությունները և այդ իսկ պատճառով <<Տաճար>> երբեք չի կառուցվել այս անապատում։

indz hamar arancqayin mitq e mnum hodvaci ezrapakic naxadasutyuny vor hoxy vorpes erknayin pargev anarjanin chi handurjum.

Չի եղել մեկը ով կկարողանա Տախտակը ճիշը օգտագործի, որ հավատողները հավաքվեն իր շուրջը։ Բոլորը ապրել են անցյալի պարգևները հիշելով, սակայն հողը երբեք անարժանների չի հանդուրժում։

Պատմության թատերաբեմը ժամանակին ու պատվով լքած աքքադների՝ ժամանակին նշմարած ջրերից վերջինը բավական պղտորելուց
հետո, աշխարհի հնագույն ժողովուրդներից մեկի մի ստվար հատվածը, Պիղատոսի
հպարտ ու անմեղ կեցվածքն ընդունած կենսատու հեղուկի վերջին կաթիլները ձեռքերը լվանալու վրա սպառելով, ինքնաօտարվում է հայրենիքի ապագայի նկատմամբ
պատասխանատվությունից:

Ուզում եք դա անվանեք Անիի լքված ու չվերականգնված Քառասուն Եկեղեցիների փլատակների անեծքը, բայց ցանկացած մեղքի տակից կարելի է
դուրս գալ, եթե յուրաքանչյուր սերունդ ինքնամոռաց ինքնարդարացմամբ նոր մեղքի
չդիմի:

Մեծ հայտնագործություն չէ եւ Իմաստության բոլոր աղբյուրներում արձանագրված է,
որ հողը Երկնային պարգեւին անարժանին չի հանդուրժում:

Ամենահագեցած ճամփորդությունն էլ հոգնեցնում է, առավել եւս երբեմնի ջրի փոխարեն արյան լեղի խմող ժողովրդի ճամփորդությունը:

Part 1

Interactive exercise 
Replace the missing prepositions and adverbs in this extract from the story. You will need to use:
of (10 times) in (7) at (5) to (3) on (3) by (2) and into, down, out, onto, ahead, during, outside, through, off, from and behind once each.

The top deck of  the bus was empty. They sat down in the seats at  the front, and looked out onto  the wet street ahead of  them.
The pavements, so busy with life during the day time, were more or less empty. Outside a kebab shop, a group of teenagers stood in the shelter of the building, their backs illuminated by the bright lights shining through the window; but the brightly lit windows of most other shops were showing their contents to no-one but a few passengers in passing vehicles.
After the bus turned left into London St., the pavements got darker as shops gave way to houses, their curtained windows hiding private worlds from the inquisitive looks of passers-by. There was less traffic too.
On Parton Hill, the bus got stuck behind a heavy lorry. Then, at Opie’s Corner, the traffic came to a stop.
“What’s going on there, I wonder?” said Mick.
In front of them at least three police cars were stopped at the roadside, and another was in the middle of the road. Their flashing blue and red lights lit up a group of people standing in the wet, and apparently looking at something on the pavement in front of a shop.

Part 2

Replace the missing prepositions in this extract from the story.

Instead of trying to look through the window, Sophie looked at it, and watched the red, blue and white light break into a thousand dancing and trickling spots.
Eventually the traffic began to move on, and a moment later, Opie’s Corner, with its lights and its police cars, had disappeared into the night behind them.
“Come on” said Mick. “Next stop!”
They got off at the foot of Blenden Road, and began walking up the last hundred yards towards the Hotel.
“Gee this box is heavy!” exclaimed Mick.
It was just a quarter to ten as they turned off Blenden Road and through the gates of the Hill Park Hotel. It was an old manor house that had once stood well outside the town, but was now surrounded by suburban streets. It still stood, however, in spacious grounds.
Inside the gates, the driveway curved off to the left, through a group of trees; they could see the lights of the hotel in front of them, across the grass; but under the trees it was very dark. Drops of water were falling heavily off the wet branches.
“I don’t like this!” said Sophie. “Someone could jump out from behind one of those trees!”