Հովհաննես Թումանյան։ հոդվածի մեկնաբանություն

Իմ աչքերում Թումանյանը այս հոդվածում անդրադառնում է մարդկության ամենաբծախնդիր կողմին ՝ փոխհարաբերություններին։ Մարդիկ բարի են, լավը սակայն ոչ կենսուրախ։ Ամեն մեկը ունի իր սեփական աշխարհը, որը սահմանափակ է։ Մարդկությունը սովոր է ապրել ցավի մեջ, տեսնել միայն վատը և չարը։ Մի՞թե դժվար է ուրախացնել միմյանց և պարգևել անսահման սեր։ Իրականում ոչ ոք նույնիսկ չի մտածում այդ ուղղությամբ, նրանք բոլորը պարփակվել են իրենց սեփական վանդակներում և դուրս գալու միտք էլ չունեն։ Իսկ երբ ապրում են մի քանի վայրկայն ամբողջ սրտով իսկապես զարմանում են։ Խնդիրը նրանում է, որ միշտ սպասում են, որ հրաշք կկատարվի և իրենք իրենց ուրախ կզգան, սակայն այդ ուղղին, որը տանում է դրան, հենց ինքը ուրախությունն է։ 

Իմ կարծիքով ամենաստխուրը այն է, որ այս հոդվածը Թումանյանը գրել է հարյուր տարի առաջ, իսկ հիմա ամեն ինչ ավելի է խորացել ու հիմնային դարձել։ 

Եկեք արթնացնենք մեր թաքնված, ուրախ, անհոգ հոգիներին և վայելենք կյանքը իր բոլոր գույներով։

Exercise

e. Right or wrong? Correct the sentences which are grammatically wrong.
1. English talk about the weather a lot. — wrong
The English talk about the weather a lot.
2. English people often travel abroad. — right
3. The Spanishs enjoy eating out. — wrong
The Spanish enjoy eating out.
4. Chinese and Japanese have a different cuisine. — wrong
The Chinese and Japanese have different cuisines.
5. I know an Italian who doesn’t like spaghetti. — right
6. My sister married a Polish. — wrong
My sister married a Polish man.

Եղիշե Չարենցի ստեղծագործության տեսակները

1.

  • տրիոլետ
  • սոնետ
  • ռուբայաթ
  • գազել

Տրիոլետի առաջին տողը նույնությամբ կրկնվում է չորրորդ և յոթերորդ տողերում, իսկ երկրորդ տողը՝ ութերորդ տողում։ Համապատասխանաբար բանաստեղծությունը ունի ընդամենը երկու հանգ, որոնք կրկնվում են չորսական անգամ։

Հիմա ամեն ինչ անիմաստ է,
Իզուր այդպես դու շիկնեցիր.
Ինչի՞դ է կյանքը, իր իմաստը,
Հիմա ամեն ինչ անիմա՜ստ է.

Թողել ենք նավը, ղեկը, լաստը,
Իսկ ծովը մո՜ւթ է ու անծիր.—
Հիմա ամե՛ն ինչ անիմաստ է—
Իզո՜ւր այդպես դու շիկնեցիր…

Սոնետ (sonettosonare — հնչել), բանաստեղծության կառուցման կայուն ձևերից մեկը։ Բաղկացած է 14 տողից՝ սկզբում երկու քառատող (կատրեն) և վերջում երկու եռատող (տերցետ)։

 Դուք արվեստ եք ու հոգի։
Օ, կարելի՞ է արդյոք պրոֆիլը Ձեր չսիրել։
Ով երգ ունի իր սրտում ու սովոր է գեղեցկի՝
Նա պարտավոր է Ձեզ բյուր, հազար սոնետ նվիրել։

Դուք այնպես մե՜ղմ եք խոսում։ Երբ Դուք կարդում եք, տիկի՜ն,
Ձեր շրթունքները գունատ նմանվում են հասմիկի։
Եվ Ձեր աչքերը, գիտե՞ք, առանց ներքին կրակի,
Լուսաշող են՝ Ձեր կրծքի քարերի պես թանկագին։

Իսկ երբ ականջ եմ դնում ես Ձեր թեթև քայլերին —
Թվում է ինձ, թե նոքա տրիոլետներ են երգում

Եվ այդ երգով հմայված՝ սիրտս տխրում է լռին։
Եվ Դուք գիտե՞ք, որ սիրուց հիվանդացած իմ հոգում
Ես միշտ լսում եմ թեթև, թավ թրթիռներ ջութակի —
Երբ համբուրում եմ ես Ձեր բարակ մատներն ապակի։

Ռուբայի (հոգնակի թվով՝ «ռուբայաթ» — քառյակ), պարսկա-արաբական պոեզիայում քառատող ավարտուն բանաստեղծություն, առավելապես խոհական-փիլիսոփայական բնույթի։

Դու մի օր աչքերըդ կփակես, որ ուրիշը քո տեղ գոյանա.

Կգնաս, կանցնես աշխարհքից, որ ուրիշը քո տեղ գոյանա։

— Այն դո՛ւ ես, իմաստո՛ւն, այն դո՛ւ,— բայց արդեն դարձած մի ուրիշ.

Հաստատեց, ժխտելով նա քեզ, որ ուրիշը քո տեղ գոյանա։

Գազել, ղազալի (արաբերեն/պարսկերեն՝ غزل, թուրք.՝ gazel), բանաստեղծության կայուն ձև, բաղկացած է մի քանի երկտող տներից(բեյթերից), որի մեջ առաջին տան զույգ և մնացած տների երկրորդ տողերի վերջնամասերը կրկնվում են, իսկ դրանց նախորդող բառերը ներքին հանգ են կազմում։ՄՈՐՍ ՀԱՄԱՐ ԳԱԶԵԼ
Հիշում եմ դեմքը քո ծեր, մայր իմ անուշ ու անգին,
Լույս խորշոմներ ու գծեր, մայր իմ անուշ ու անգին:

Ահա նստած ես տան դեմ, ու կանաչած թթենին
Դեմքիդ ստվեր է գցել, մայր իմ անուշ ու անգին:

Նստել ես լուռ ու տխուր, հին օրերն ես հիշում այն,
Որ եկել են ու անցել, մայր իմ անուշ ու անգին:

Եվ հիշում ես քո որդուն, որ հեռացել է վաղուց,-
Ո՞ւր է արդյոք հեռացել, մայր իմ անուշ ու անգին:

Ո՞ւր է արդյոք հիմա նա, ո՞ղջ է արդյոք, թե մեռած,
Եվ ի՞նչ դռներ է ծեծել, մայր իմ անուշ ու անգին:

Եվ երբ հոգնած է եղել, և երբ խաբվել է սիրուց —
Ո՞ւմ գրկում է հեծեծել, մայր իմ անուշ ու անգին:

Մտորում ես դու տխուր, և օրրում է թթենին
Տխրությունը քո անծիր, մայր իմ անուշ ու անգին:

Եվ արցունքներ դառնաղի ահա ընկնում են մեկ-մեկ
Քո ձեռքերի վրա ծեր, մա՜յր իմ անուշ ու անգին…

Առաջադրանքներ 01.04.

1.Տրված նախադասություններում երկրորդական նախադասությունները գտիր և փոխակերպիր դերբայական դարձվածի։

  1. Հենց այսօր դու գործ կստանաս և համաձայնելով՝ վաղվանից կսկսենք աշխատել:
  2. Մեզ մոտ աշխատանքի անցնողները, պարտավորվում են պատասխանել իմ մի քանի հարցերին:
  3. Դասերից հետո ժամեր էի անցկացնում Վենետիկի՝ աշխարհի լավագույններից մեկը համարվող, հայտնի գրադարանում:
  4. Երևի Միհրդատը չէր զգացել իր խոսքերով ամենից առաջ ինձ վիրավորելը։
  5. Ամեն ինչ աղոթքով չես կարող անել չնայած տատիս՝ միշտ աղոթքի զորությանը ապավինելը։
  6. Քսանհինգ տարեկան չլինելով՝ հասցրել էր արդեն երկու գյուտ արտոնագրել:
  7. Չե՞ք նեղանում իմ համարձակ խոսելուց:
  8. Գաբրիելը չէր թաքցնում՝ իր կապված լինելը ինչ-որ կասկածելի անձանց հետ:

2. Տրված նախադասությունների երկրորդական բաղադրիչը փոխակերպիր դերբայական դարձվածի։

  1. Հետագայում, այդ բնակավայրը, որ գյուղի է վերածվել, եղել է Բագրատունիների նախարարական ոստանն:
  2. Նրանց, ով ընթանում է դեպի լույսի աղբյուրը, ոգին ու երազանքն անհնար է սպանել:
  3. Ճշմարիտ հայրենասիրությունը չի կարող լինել, եթե մարդ սեր չի տածում սեփական լեզվի հանդեպ:
  4. Ճշմարիտ մտավորականի ամենացայտուն հատկանիշներից մեկն այն է, որ նա իր և այլոց կարծիքների հետ հաշվի է նստում:
  5. Իր հոբելյանի նախօրեին մարշալ Հովհաննես Բաղրամյանը տուն էր հրավիրել բոլոր հայ ծովակալներին, ովքեր ծառայում էին նավատորմի տարբեր միավորումներում։
  6. Ես չեմ կարող վերարտադրել այդ պատմությունը, որը բիթլիսահայերենի ու ամերիկահայերենի յուրահատուկ շաղախ է արվել:
  7. Այն ժողովուրդի ոգին, որն ապրել է ցանկանում, անգամ ցեղասպանությամբ չի ոչնչացնի:
Design a site like this with WordPress.com
Get started